Sport

“De fiets, de fiets en verder niets!” is een citaat van Joop Zoetemelk uit de Tour de France van 1980. Dit citaat geldt in zekere mate ook voor mij.

Ik ben een fanatiek recreatieve fietser, zowel op de gravelbike als op de racefiets, sinds mijn tienerjaren. Toen ik zeventien was deed ik mijn eerste poging, op een stalen Gazelle Champion Mondial, om fietsend te Mont Ventoux te bedwingen. En reed ik mijn eerste toertochten.

In 2015 kwam mijn jongensdroom uit: ik mocht met de Lotto-Jumbo ploeg mee naar de Vuelta, de ronde van Spanje. Daar heb ik met eigen ogen mogen ervaren hoe het is om op topsport niveau mee te draaien in een professionele ploeg. Dat ik daarvoor matrassen moest sjouwen deed mij alleen nog maar meer dromen. Één van de vele hoogtepunten is als Erik Dekker mij de sleutels geeft van een ploegwagen. En ik die woensdag 9 september achter het stuur mag kruipen om tijdens de tijdrit Tom van Asbroek te volgen. Die dag wint Tom Dumoulin de tijdrit en pakt hij de rode leiderstrui.

Datzelfde jaar is bij mij Colitis Ulcerosa gediagnosticeerd. Ik sjouw die vier weken mijn eigen koelbox met medicijnen mee. Mijn ziekte reist het gehele parcours ook mee, van hotel naar hotel. Ik sprak toen niet over mijn ziekte, vond het nog een taboe, en wilde alleen de sterke kant van mij tonen. Ik moest en zal in het wiel van Dekker blijven als we met de ploeg op de fiets het tijdrit parcours verkenden. In de jaren daarna heb ik geleerd om ‘anders’ te fietsen en om te gaan met mijn ziekte. Het presteren voor dat ene Strava segmentje of die KOM is er af. Dat heeft veel tranen gekost. Maar deze nieuwe relatie van mijn fiets heeft mij enorm geholpen in mijn herstel. Psycholoog Martijn Veltkamp schrijft er het volgende over:

“Fietsen is een eenvoudige, goedkope en toch heel doeltreffende manier om in rustiger vaarwater te komen. Door regelmatig op de fiets te springen kun je stress verlagen en geef je je leven een rustig, stabiel ritme, vergelijkbaar met de cadans waarin je fietst.”

Ik noem mijn fiets altijd mijn psychotherapeutische sofa. Ik kom in het hier en nu. Mijn geest komt tot rust en krijgt de tijd om alles te verwerken en in juiste kaders te plaatsen. Dit heeft ook effect op mijn ziekte. Sporten is goed om je ziekte in remissie te houden. Maar wel binnen de juiste proporties. Ik raad daarom iedereen aan om een keer een stukje te fietsen, op wat voor fiets dan ook. Het kan je beste vriend worden/zijn om meer in balans te komen.

Zestien jaar na de eerste poging op de Mont Ventoux, op 6 juni 2019, én terwijl ik een opvlamming had, ben ik voor de zevende keer in mijn leven naar de top van de Mont Ventoux (voor de kenners: de Malaucène kant) gefietst. Vandaar de achtergrondfoto van mijn website. Letterlijk en figuurlijk klom ik uit het dal. Dat gun ik iedereen die confronteert wordt met deze chronische ziekte.

En sinds 2025 heb ik triatlon ontdekt om mezelf verder uit te dagen op sportief vlak.